"کارگران پتروشیمی ماهشهر حدود نزدیک 15 ماه برای برچیده شدن
شرکت های پیمانکاری و قرار داد مستقیمشان با پتروشیمی شروع به مبارزه کردند و از
حق خود دست بر نکشیدند تا سرانجام وزارت
نفت در روز 10 خرداد بخشنامه ایی را با عنوان (فوری) به مدیران مجتمع های پتروشیمی
دولتی در منطقه ماهشهر ابلاغ کرد و خواستار آن شد که اسامی کلیه کارگران و کارمندان شرکت های پیمانکاری
برای انعقاد قرار داد مستقیم تحویل نهادهای ذیر ربط داده شود.
از سوی دیگر در روز 26 خرداد نیروهای امنیتی شهر کرج به
خانه ایی که تعدادی از فعالین کارگری در آن حضور داشته اند هجوم برده،آن ها را
مورد ضرب و شتم قرار داده و کلیه افراد حاضر را دستگیر و به مکانی نامعلوم انتقال
داده اند.تعدادی از دست گیر شدگان در روز 27 خرداد آزاد شده اند اما متاسفانه 9
نفر از این عزیزان به نام های سیروس فتحی،علیرضا عسگری،جلیل محمدی،سعید
مرزبان،مسعود سلیم پور،مازیار مهرپور،ریحانه انصاری،فرامرز فطرت نژاد و میترا
همایونی هم چنان در بازداشت به سر می برند."(پایان
نقل قول از اطلاعیه های حزب کمونیست کارگری درباره این دو موضوع).
زمانی که این دو اتفاق خوب و بد را کنار هم بگذاریم تنها یک
چیز از آن می فهمیم و آن این است که جمهوری اسلامی از اتحاد و متشکل شدن کارگران
هراس دارد و می داند که با شکنجه دادن، اخراج سازی ها و زندان نمی تواند در برابر
اتحاد کارگران قد علم کند و نهایت این کارگران هستند که پیروز این مبارزه می
باشند. گرچه جمهوری اسلامی سعی میکند که در باور عامیانه این گونه ترسیم کند که
کارگران و اتحادیه های کارگری نیرویی ندارند و آن ها را تنها به دید یک وسیله ابزاری
نگاه می کنند و سعی در آن دارند که این توهمات خود را به باورهای مردم هم تزریق
کند، اما در عمل ثابت شده است که کارگران و اتحادیه های کارگری و متشکل شدن جزو
یکی از کابوس های مداوم آن ها شده و می دانند که یکی از پایه های اصلی جنبش
آزادیخواهی و سرنگونی طلبی در ایران همین کارگران و تشکلشان هستند و به همین خاطر
است که از بدو به روی کار آمدن جمهوری اسلامی بیشترین تهدیدها و محدودیت ها و
فشارها را بر روی همین بخش از جامعه قرار داده است. اما جمهوری اسلامی این را نمی
داند که این محدودیت ها و فشارها نمیتواند سدی بر علیه اعتراضات و خواسته های
کارگران و مردم زحمتکش باشد و این عزیزان فریاد آزادیخواهی شان را بلند تر سر می
دهند و تشکل و همبستگیشان بیشتر از قبل می شود. زنده باد تمام کارگرانی که ثابت
کردند که هیچ گاه در مقابل استثمار، فقر و ظلم و ستم ساکت نمی شوند. سرنگون باد
جمهوری اسلامی، زنده باد آزادی و برابری.
این مقاله در نشریه جوانان کمونیست 558 به چاپ رسیده است
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر